dizkapaklarında
asılı iken gitmelerin gölgesi
henüz üşütmedi
ve üşütecek zamanlara gelmedi
tenin ki

yüreğinde saklı tuttuğun bir düşü
asarken kemikten mandallara

çekilir içindeki deniz,
çekilir mavisine
mızıkçı seslerin içinden geçip.

biz ki
sevgilim olmayan sevgili;

mevsimlere/
benzeyen yüzler ediniyorduk,
her çıkılan yolculukta

mevsimsiz…

teğet geçerken
mola yerlerini
ve dil ucuma kadar gelmişken

tam söyleyecekken adını

sana ‘’yaz’’ dedim de
terledi önce sırtım
sonra avuç içlerini öptüm

o akşam

bütün adresler
sana/
sadece sana
çıkıyor diye
aramadık belki de.

polis karakollarının önünden
geçilmedi
ve bakılmadı bu yüzden
hastanelere
bir ilan asılmadı duvarlara

gelişigüzel çekiyorduk
AK/ciğerimize denizi
çıkagelmiştin yine

sen miydin o sahi?

daha kısa saçlarıyla
diz kapağının üzerine
kamufle etmiş eteğini

bir okul kaçağımı yoksa?

bil/emiyorum…

ne kadar
b-akarsan
b-ak
ya da gör
ne kadar
uzAKsa
yinede
algısı eksik mesafe
kadardır yanındaki…

tılsımı yitik bir kelime
kadar belirgindir her şey…

ve ANlık
söylenmiş bir yalanın
sahipsiz kalması gibi
iki kişilik trajedide.
.

haklıydın çokça
belki de bu yüzden vazgeçtik
saksılardan ve anlamlarından
çiçeklerin

gül-üm

bu yüzden dönemedik doğaya
ki saklanılan bir gerçeğin/
gerçeğim olduğunu düşünmekten
bu yüzden


anı-msa

zamansız/zamanlardaydı
herkes benzemeye kararlıydı
kendisine


yokluğunda;

kanatları kapandı kapıların,
harf harf/ izler sırtında yerin
kitaplar yakıldı
yüzleri çarpıldı duvarlara
aynaların
tartaklandı
el konuldu
ve asıldı ciğerlerimde
koku/n…


bir amaç insana bu kadar
yakışıyordu değil mi?
evet sendin odalarca aradığım
her şey/
her şeyim ki

gel/ama

ama

uzun sürmesin kimsesizliğin
bu yüzden
kaybetmek istemiyorum seni
aynı kentte


ve sevgili;

toprak öper tabanlarının çıplağını..
uzay genleşir ,
boşluğuna almak için seni.
güneş doğar tenine

-Son
-RA

alır içine/ıslağına
ve boğulur Firavun
kum ve deniz
derin/liğinde

sen b’aşka bir mevsim olursun

üşür kırıkları saçlarının
ve ben yine gelirim…




(…)