Bir yalnızlık bulutu
Sararken gönül dağlarımı
Müthiş bir acı düğümlenir boğazıma
Şu penceresinden trenin
Çıkarıp baksam başımı
Seni görsem
‘’Gitme gel’’ deyişini duyabilsem diyorum
Heyhat
Uzaklarda kaldı o istasyon
Binlerce ağaç
Binlerce telefon direği geçti bu pencereden
-Vakit çok geç-

Ama gene de
Çıkarıp başımı şu pencereden
Baksam-bakabilsem
Seni göreceğimi sanıyorum

İşte güneş de battı sonunda
Daha da garipleşti gönlüm
Uzakta
Sigaramın ateşinden de kör
Işıklar yanmaya başladı
-Belki bir köy-
İyiden iyiye arttı
Raylarda çelik tekerlerin gürültüsü
İyiden iyiye arttı İçimdeki efkar


Bir cıgara dumanı
Bastırabilir mi bu hasreti
Bir cıgara dumanı
Unutturabilir mi seni bana
Unutturacağından değil elbet
İş olsun diye yakıyorum
Böyle daha kolay düşünüyor insan
Belki de
Şu sarhoş dumanda bile
Seni buluyorum kim bilir

Artık biliyorum ki
Bu tren ne geri dönecek
Nede duracak bu gidişle
Gayrı güneş de doğmayacak biliyorum
O kör ışıklarda kaybolduğu an
Ben o loş kompartımanda
Son mısrasını yazacağım hayatımın
Diyeceğim ki
EY GECE
İÇİMDE Kİ ÖFKE
SENDEN BİN KERE BÜYÜK
VE
SENİN KARANLIĞINDAN KARA EFKARIM
SEN ÇEKİL
GÜNEŞE PERDE OLMAK
BENİM GÖREVİM

06.10.1981 Mamak