sadece buradayım
pek çok şey kadar

bitti.

baka kalırken ardından
yer/
siz
kelimeler
uçuşup yok oluyor

konuşmadan,

oturuyorum basamaklara
yer/gök
mavi ve siyah
iki rengin arasına

(özürler/im yersiz)

böyle bağışlıyor insan yüreğini.
yüzüne kapancı kanatları
kapıların
böyle anlaşıyor/ kendisi ile

usulca…

kelimeler yürür içine...

ve sesleri veda/ların
tek renk mavi ki

derin değil…

(hayır, yanağından aKan damla)

kollarımı/bileklerimi
sıyırdığı bütün anılar,
bütün anlar...

delilenmeleri sözlerin
huysuz alışkanlıklar,
göze giren bir parmak
keskin ve zehirli
bir sözcük ‘’iğrenç’’

denizin mavisini
ve dalgalarını
okyanusun
resmini çizdiren yüreğine,
bir nan/kör.

değiliz hayır.

hiç birimiz.

ve artık

herkes
-in oluyorum senin

kalabalıkların,
sessizliğinde
o masal...
saçlarının kırıklarından
aktı bir gece/su-s

aktı/ aktı...

ve boğulurken
anka/lar.
gerçeğimdi
kaf dağı.

ve ben ki
sevgilim olmayan sevgili;
kıyılarında doğmuştum
dağlarının
doğmuş ve ıslanmıştım
bilmem kaç yaşında/ysam
o kadar/ıslak

ki sen,

eteklerinde beyaz papatya lekeleri
doru bir atla/ uzaklaşmıştın
kaçtın

vurulduğunda.

(nefes almalıyım/soluksuz)

ilahi bir ayet kurtara bilir şimdi beni/içimden

seni/herkesi...

unutmak istiyorsun!
ve uyumak
avuçlarına toprak bulaşmış bir dere yatağı altında...

bir gün
yıkılacağından korkuyorsun/duvarlarının ki
örüyorsun/
saçlarını tel/tel

saklandığın yerden çıkma hiç.

hiç!

hayır, kızamık değil bahsi geçen
bana bulaşan bir hastalık
ne de demir/
avuç içlerimdeki
merdiven korku
-lukları

nadasa bırakılmış toprak bu/

yanar
ve kül...

tenimde yanan/yüreğime sokulan
bir ses şimdi...

ve uyandırıyor inatçı
ve derin uykularımdan...

alıyorsun/ elimden / ellerini
bir gece...

boğazıma kadar sokuluyor sözcükler/
çelik…

suya düş/müş gölge

ve ışıkları
açma/hiç.

herkes
kendi karanlığının
içinde…




(…)