Değerli Kardeşim, her bir şiirinizle bambaşka alemlere götürüyorsunuz. Gönül çağlayanınızdan akan güzelliklerle mutlu oluyoruz. İnci taneleri gibi dizdiğiniz sözlerinizle yüreğimizde saher yelleri estiriyorsunuz.
Yürek güzel olunca sözlerde güzel oluyor.

Umutsuzluğa umuda, kupkuru dalları çiçeğe, yaprağa ve sonra meyveye dönüştüren Rabbime hamdü senâlar olsun. Satırlarınızı okuyunca İbrahim Alâeddin Gövsa’nın bir şiiri aklıma geldi. Paylaşmak istedim.

Kim çıkarır sabahleyin erkenden,
Dünyamıza ışık veren güneşi?
Gece vakti denizlere serpilen,
Ay doğuyor; kim yapıyor bu işi?

Kışın kuru sandığımız fidana,
Baharda kim yeşillikler giydirir?
Bülbül öter, yuva yapmış ormana,
Bu sedayı ona acep kim verir?

Vatan, millet ne demektir bilmeden,
O sevgiyi kalbinize kim verdi?
Babanızdan güzel bir şey isterken,
Gönlünüze kim koyuyor ümidi?

Akşamüstü karanlıklar içinden,
Milyonlarca yıldızı kim parlatır?
İşte bütün bu şeyleri düşünen.
Yapan, eden, yaratan hep Allah'tır.

Yüreğinizin güzelliklerini satırlarınızdan okuyarak bahtiyâr oluyoruz. Rabbim kaleminizi daim etsin. Selam, saygı ve sevgilerimi sunuyorum efendim. Allah’a emanet olunuz.