gecemin hüznü içimin karanlığıyla kaplı
kendimi seyrediyorum hayatın bir köşesinden
çıkmaz yollarda kazılıyor tüneller
omuz göçük,kalp sessiz,beyin yorgun
yeter desem de yetemiyorum

sorunlar saklı duruyor,soru işaretinin çengelinde
birini çözsem, diğeri onun yerinde
ararken çareyi çaresizlik hep peşimde
gözümün yaşları güzelim,gönlümün içinde
ağla desem de ağlayamıyorum

evde çok sevdiğim iki çocuk,birde ana
biri belime sarılmış,diğeri boynuma
her gün onlarca öpücük konsada yanağıma
asıl gerçek,içimde kopan o azgın fırtına
esme desem de dinletemiyorum.

çaresizlik içinde belki de ölüm en kolayı
çare bitmez be deli gönül düşünme bu olayı
çıkmaz yollarda kazdığım tüneller boşunamı
çek çengelinden sorunları yatır hepsini peşi sıra
alın terim,beyin teriyle bir karışırsa
o zaman biter bu dertler,güler yüzler
ölümüne inat,umut çiçekleriyle yeşerir
bizi bekleyen o güzel günler...


İhsan ÇAYBAŞI