Benimle Oynama...

Benimle Oynama...
Hayat bir şiirdir; herkes farklı okur; farklı anlar; farklı yaşar ...
Farklı mavi, bir sızı bırakır her yüreğe...
Her yeşil yazmanın; ayaz gecenin yıldızı gibi
Bir mutluluk verir belkide...
Başı yüksekte olanların tepesinde eser en şiddetli rüzgar...
En sağlam ağaçlar hep orada açılır
Var olanın yoklukta sonsuzluğuna...
Van’ın yüksek dağları besler, bazen yüreğimi
Arnos gibi yükselmek isterim...
Ağrı gibi yalnızım ben...
Şiir benim sevgimi anlayan tek canlı belkide
Gene severim ben düşmanımı da
Bana dostumun değerini öğretir...

İşte ben ve bütün hayatım...
İki yabancı, iki aşık...
Bir zalim ve bir mazlum.
sonun başında biri
Biri sonsuzun peşinde
Ve güçlü korkakların ezildiği
Sıska cesaretin kendisi

değerli kardeşim şiirin beni çok duygulandırdı ve ço beğenerek
okudum.şair bazen yanlızlıktan ,bazen sevdadan ,bazen detten kısacası hayatındaki ve çevresindeki
olumlu yada plumsuz her şeyden beslenir.yoksa yazacak bir şey bulamaz iyiki şiir yazıyorum
iyiki hıncımı sevi,ncimi kaleme döküp deşarj oluyorum.kutlar ve böyle güzel şiirlerini
yorumlama şansı yakalamam dileğiyle selamlar sevgiler can kardeşime