(f)ahri dedem
koyunların önünü ’koyh’ haline alırken
nasihatin tütününü bıraktı kedilerime

sona gelen denklemin birleşik müstakimi ile
en son cennette gördüm
kalbim bitme korkusu içindeyken

’dostluğun yara alması
kavgada belli eder kendini
oysa cennette her daim oynar seninle
bir bayanın en ince duygularıyla
oynama hecesindeyken
telaşından eritir kendini kafesine

cesaret kendini ölümde belirtir
esaretin bedelini alarak
ki bedeli kendini kaybetme korkusudur
kontrolsüz güç güçlüdür
güçsüz bir savunma ister

kafiye rediften
önce mi gelir
so bra mı?
kendini kendine giyer bitirir
çok çabuk utanır kendi kendine

şükran de
bin şükran üstüne
kılı kırk nerhetini düşme lan!

her ödünç verilen bir borçtur
borcu vaw verir sine eker
her kapı bir solucan gibi açılır balıklara
beni benden alan tek şey bir çift göz
kalbi kararmış duygularımın yecüc u mecuc ü
ne zamandan beri herc ü merc oldu

kendimi astım kendine
bu arada ben kendimim

cılız bir güneşin etrafında dolaşıyorum
bade tohumlarını ekmek için
toprağa ihtiyacım var kalbim
eker misin ’dört’ kişilik harf

asma kendini boşluğuna
atma boşluğuna kendini
zam’an değiştikçe haya(t) çekirge olur

bas tetiğine bas ki seveyim seni
kıyas yaparsın taş attığında aşk acısı
tırs kemiğine işlerken
sen taşlarken niye kaçarsın doğ’andan?

gülüş dişini teneffüse bırakmaktır
huzur !
bana benim gibi adamlar lazım
sana da yetecek kadar eldiven vardır
aşk olsun!!
benimle biz olur musun?
ava sipi sure lı ser desté mın
beyaz su surdur elimin üstünde
kifayetsizdir kiyafetim..
kalemini kır da gel de kaç/ak..

yunus tapancı..