mutluluk duygularda belirtir
üzerindeki kefenleri
hiçliğin kerresinde
ölüyor keynes’in nefesi
bede dudaklarından atılan
şurubum döküldü terzihaneye
kazık üzerinde büyütüldü
kelimelerim kanaatkar giysilerde
nerde benim olan büyük tutkular

hani düş depresyonum
solucan yaralarda mutluluğum
kapris sevdaların kabuğunda mı?
döküldü birer biber kemiklerim
etrafta su kurumuşlukları
korunan zıngırtlak hevasında
bertemiz kefen indirim çağında altınım
olan güllerin sadık kaymağı
bir gün içinde deva ısırganı
dibini ıska elemiş abid duvar
arş aşkın güvenini suistimal..
bana da al şerefine bir gel/in/lik
hep vurulan nefesimden kendimi vurdu
kirli kuşların ağzında gezen beyaz keder

huzurun kemikleri beylikler
acıtmaz mı sandınız yar/amı

dalgaların selim şöförü vurmaz mı
dibi nehirlerin taşılan giysilerine
hani ses tellerim Af/kan örtüsü bebeğim
BENİM BENLE ATIŞTIRAN KEY/NES’e

gizem amerika çadırlarında masa altlarında
tek kumanda(n) öldürür beni
bey/dude boşlukların hevesiyle
sesli kerametin tırsmış kokusuyla herkese

bıçak çektin harflerime kıyafetinde denklaşör
vallahi kelimelerim aç
vurmassan namertsin
ölüme kanat çırpmış giysideyim
benim mi zannettin
şapırtısı ıslak vuruşların
korkaklık var atışlarında
korkak
korkak
kork/ak !!!
süpürgesi dik olsun
ben nefsimden öldürmedim seni
nefsimi de sana

ne diyecek ki
sadece keklik dediğin dilşarz
kendimle atışırım
arkam önümdür
önüm arkam hecelerimin
kendi kederimi (k)andırıyorum esir

sevdiğim kadar sev beni
milimetre heyacan olmasın içinde
gaflet türküsünde örüşelim
çarpık kentleşme ayın bağbozumunda

demirin teslimi yakın takva’da ben
(y)okum tabiki de depleşme (w)ulan

orman dengesinde
eleştir deliliğimi sinem
beni bana anlat ölüm korkusu..
fırrım huzura keder dede.
hanım olsun guguk..
yunus tapancı..