Ağlıyorum gecenin sessizliğini yırtarcasına,
Umutsuzca,umutlarını tüketmiş çaresizce....
Şu hayat denen keşpekeş dünya da bir başına...
Ve sensiz yaşama alıştım derken;Onca yıldan sonra karşılaşmak....
Hiç değişmemişsin olgunluk yakışmış sana,
Şakaklarına düşen beyazlar daha da bir başka yapmış seni....
O an kollarında olmak,sana sımsıkı sarılmak istedim!..
YAPAMADIM KAÇTIM,BENİ GÖRME İSTEDİM...
AKLINDA NASIL KALMIŞSAM HALA ÖYLE KALAYIM DİYE...
Fırtınalar kopuyor yüreğim de,şimşekler çakıyor beynimde,
Ve işte yine yağmur başladı gözlerim de.....
Şimdi yaşanır mı bu saatten sonra böyle?...
Daha yeni,hem de çok yeni kırlangiçlar terketmişti kirpiklerimi,
Bedenim alışmıştı sensiz olmaya ve dudaklarım soğumaya...
BU NE ŞİMDİ KADER Mİ?BEN BÖYLE KADERİN GELMİŞİNE GEÇMİŞİNE
Ve işte şimdi var mı kahırları yeniden yaşamak,sensizliğe gömülmek,
Ve düşünebilmek bir başkasını kollarnda yeniden karanlığa gömülmek
Ve geceleri sen varmışçasına hayalinle sohpet etmek,
Çok zor alişmak sensizliğe yeniden...
Bir başka beden de unutmak istedim seni YAPAMADIM....
İHANETİ YAKIŞTIRAMADIM SANA,YAKIŞTIRAMADIM SEVGİMİZE....
UTANDIM KENDİMDEN....
VE BU SEVDA HALA BU YÜREKTEYKEN,ANLADIM Kİ BU SEVDA,
HİÇ BİR ZAMAN BU YÜREĞİ TERKETMEYECEK....
YAZAN TUANA ÇELİK