Allah biliyor
ne çok istedim
göğsünde uyumayı
yağmurlu sabahlara
en azından bir tek sabaha
seninle uyanmayı...

olmadı...
olamadı...
ansızın bile değildi gidişin
"an" gidişinde yarım kalmıştı...

bilmiyorsun
ne çok ağladım
başımı yastıklara gömerek...
kimse sesimi duymasın diye,
içli içli hıçkırdım...
duymadılar...

gülebiliyorum
yalandan bile olsa
hala bir gülüş
konduruyorum dudağıma,

ya sen!
hiç mi istemedin?
kokumla uyumayı...
giderken ardına bakmayışın,
gözyaşlarımı görmemek için miydi?

olsun...
hiç kıyamadım sana
her sitemim aşktı
derdim aşkımdan...
yuttum gitti
boğazımda düğümlenen
her kelimeyi...

gittin...
bittimi?
asla...
sindirdim,
acılarımı...
ve
o uzak duruşlarının
bütün nedenini
bağrıma bastım...

sakladım...
senden bahsederken bile
seni sakladım...

çok sevdim,
unutmayacak kadar
unutulmayacak kadar
sevildim...

git şimdi...
kokumu duymayacağın
uzaklara git...
olurda
kendine verdiğin sözü
tutamaz,
geri dönmek istersin!

kıyamam sana,
tut sözünü
kendine kıyma...
yolumuzu sen seçtin...
gelirken sormamıştın
giderkende sormadın...

aldığın her nefeste
canın sağolsun...

sibel varol