sevapları az da günah ağırsa
Yaşayan anlamaz ölen üzülür... çok manalı bir şiir...

ahiret endişesi taşımayan, dünyanın peşine takılan, nefsine uyup başkalarını unutan ...ukba da elbette üzülür ...Rabbim bizleri korusun onlar gibi olmaktan.

Dede onbbeş, torun seksen yaşında
Bilmiyor ki nefsi neyin peşinde
Vuslat mevzilenşmiş köşe başında
Eyvah arpacığa gelen üzülür…

Tebrik ediyorum, güzel, akıcı ve etkileyici. Hem de güzel bir hatırlatmaydı. Bazen böyle hatırlatmalara gerçekten çok ihtiyacımız oluyor.

Bir zaman bende şöyle demiştim dost

--KERBELA--

Hüseyin Bin Ali maiyetiyle
Son bir kez daha bakıp Kabe’ye
Kutsal topraklara veda ettiler

Meçhule doğru giden askerin
Vuslata erişinin vedasıydı bu
Allah nidasıyla inleyen göğün
Tüm kutsal seslerin sadasıydı bu

Bu veda,
Beladan kurtuluş için
Yezid’in şerrinden kurtuluş için
İslamın,birliği,dirliği için
Kerbela’ya göçün vedasıydı bu

Sanki bir daha görmeyecek gibi
Son kez baktı Kabe’ye İmam Hüseyin
İçinde acı var,içinde hüzün
Buruk bir veda ile düştü yollara

Güneş kızgın,düşman kızgın,çöl kızgın
Müşrikler dizilmiş nehir boyunca
Bir damla suya hasret ettiler
Bu nasıl insanlık,bu nasıl haya
Bu ne utanmazlık bu nasıl bela

Bu zulüm,
Cihan Serverinin torununadır
Bu zulüm,
İslam’ın İmamınadır

Bu nasıl aymazlık,bu ne cehalet
Bu nasıl inançtır,hani merhamet
Çevirdi düşmanlar,dağı tepeyi

El kızıl,yüz kızıl,gözde kızıl kan
Yer kızıl,gök kızıl,çölde kızıl kan
Hava kan kokuyor,yerde kızıl kan
Hüseyin bin Ali’dir son yere düşen

Ne bela,ne bela,söyle Kerbela
Yezidin emriyle geldi bu bela
Kerbela,Kerbela,bu nasıl bela
Tarihe yazıldı bu kara bela

Onlara saldıran bir düşman değil,
Orada kin kusan tam beş bin Yezit
Mızraklarda kan,kılıçlarda kan
Allah nidaları durmadı bir an

Bu ne iman,bu nasıl güç,bu ne heybettir
Oğlu,kardeşi,torunları, bir, bir düşerken yere
İmam Hüseyin’e bakın siz hele
Vurduğunu bölüyor,gördüğünü de
Allahın Resulünün torunudur bu
İslamın Kerbala’da onurudur bu

Oğul,yeğen,kuzen,eş-dost, akraba
Gözyaşı sel olmuş dillerde dua
Güç tükendi,vuslat vakti yaklaştı
Düşman,
Hüseyin bin Ali’nin etrafında toplaştı

İmam Hüseyin’de her taraf yara
O haliyle bile atıyor nara
Her yeri bin parça,ten pare,pare
İmam Hüseyin bu ,son düşen yere

El kızıl,yüz kızıl,gözde kızıl kan
Yer kızıl,gök kızıl,çölde kızıl kan
Havada kan kokar,yerde kızıl kan
Hüseyin bin Ali’dir yere son düşen

Ne bela,ne bela,söyle Kerbela
Yezidin emriyle geldi bu bela
Kerbela,Kerbela,bu nasıl bela
Tarihe yazıldı bu kara bela

Diz çöküp yere indiği anda
Baş yere sessizce düşdü bir anda
Zafer naraları atan fasıklar
Ayırdı bedenden o güzel başı
Sele döndü akan,akan göz yaşı

Yezit sarayında hummalı telaş
Yezidin önüne atıldı o baş
Top diye çocuklar tepiyorlardı
Adeta yezite tapıyorlardı

Allahım bu nasıl,bu nasıl bela
Yezidin emriyle geldi bu bela
Kerbela,kerbela bu nasıl bela
Tarihe yazıldı bu kara bela

SADIK DAĞDEVİREN
(Aşık Lüzumsuz)

Dede obbeş, torun seksen yaşında
Bilmiyor ki nefsi neyin peşinde
Vuslat mevzilenmiş köşe başında
Eyvah arpacığa gelen üzülür…

Umman`a kurduğu bin bir tuzakla
Donatmış sofrayı havyar, balıkla
O, sofrda fakir gelirmi akla?
Bir lokma ekmeği bölen üzülür…

Gönül gözleri kör, kulak sağırsa
Yusuf`u kaç kisi duyar bağırsa
Sevapları az da, günah ağırsa
Yaşayan anlamaz ölen üzülür…


Güzel ötesi bir şiir okudum haz aldım okurken yüreyin dert görmesin