semihin semasından ser ekenler
sehli mümteni bir sıcaklıkta akar güneşe
bamtelinden atar kendini intihar öçlerine
zayıflar zarifliği her nedense
zincire dolanmış halka gibi kalır düşler
vuslatın pençesinden ismini çağırır senin
duymazsın en çaresiz misafirin sesini
zenginliği kırılır gönlünün
boğulma tehlikesini düşünür
karantinaya dolanmış keyfiyetin
çok derine iner aşıklar
kalbine ait başlıklar
seyyarı ölüm tehlikesi
sükutu matemin uykusu
oysa sözcüklerin terzisinde
lirik bir ’a’ ile dol/ar sökükler


uydusu çürük bir ses yakalar havadan
şoförsüz gider kelimelerinin traktörü
tablosuz resmin boyasız aktörü
kaybolur katrelerin
kıpkızıl bir fecirin söylettiremediği eşhed gibi
sırtında karanlık düşler varken
kimbilir belki de mühürlenmişti kalbi ufukların
mimlerin nizamını güllerinde alırsa tövbeler
belki o zaman ses verir vicdanın..
yunus tapancı