deminde göz kapaklarım kapanmış
otübüsteyim şimdi
gözüm kapalı ve seni düşünüyorum
karşımda duran sevgililere imrenmeden
kimliğimde cana yakın bir şems gelir sanki
bulamadım dengimi
önüme çıkanlar ya benim gibi ölü ya da benim gibi diri
oysa ben benden daha ölü ve benden daha diri isterdim karşımda

çok susuyorduk
ben seni anarken
ve çok acı çekiyorduk
o kadar mahremin arasından
tek tük kelimelerle anlaşırken
ve ben
aşık olduğumu bilmesinler diye gözümü kapattım
kapatırken utanıyordum görmesinler diye
balımı petek petek dağıttım sonbahar üzümlerine

kendi cenazeme giden tek ben miyim?
kendi ölüsünü görmek
ya kendime yenildim
ya da kendimi yendim
ben de bilemedim..
şimdi sen yağmursun şemsim
ben ise ölümüne ağıt yakan şemsiyen
dur!
öldüğünü kimseye söylemiyecem
aramızda kalsın öldüğün
ki ben varlığımı değil yokluğumu da feda ettim varlığına..
yunus tapancı