Şu insan ömrünü konu eylesem,
Fani dünyayı kar sandığı zaman.
Gelmişi geçmişi biraz söylesem,
Bir yaşam uğruna yandığı zaman.

Küçücük çocukken severler biraz,
Yazdırıp okutur elerler biraz.
Adam olur diye överler biraz,
Dokuz on yaşına vardığı zaman.


On üçte vardır öğrenme merağı,
On altı on yedi yoktur durağı.
Bir dönüm noktası asker ocağı,
Vatan millet aşkı sardığı zaman


Kazançla her şeyi bitecek sanır,
Hayali pek büyük ütecek sanır.
Düşünmez miadı yetecek sanır,
Kazanmayı akla taktığı zaman.

Bir hırsla sarılır haddinden fazla,
İç güdü gıdıklar yetinmez azla.
Varacakmış gibi çalışır hazla,
Hayal deryasına daldığı zaman.

Yirmi iki hırsı sırtlar hayatı,
Umuda güç katar küçük sanatı.
Geceyi gündüzler bitmez kanaati,
Bu dünya varına kandığı zaman.

Yirmi beş düzünde kurulur biraz,
İyimser umutla durulur biraz,
Mal melal hırsına yorulur biraz,
Gençliği sürecek sandığı zaman.

Yirmi yedi derde tozdukça tozar,
Acayip telaşe biçimsiz yazar.
Çapası sınırsız dengeyi bozar,
Her şeye usunu yaydığı zaman.

Olura olmaza gönlünü üzer,
Azmini az görürü acıda yüzer.
Otuzda bir tadım sermaye düzer,
düzlüğün adını andığı zaman..

Kırlaşır saçları yazından düşer,
Sızılar vücudu hazından düşer,
Otuz beş düzünde gazından düşer,
Zamanın su gibi aktığı zaman.

Kazancı mal değil dünya tokatı,
Düzen acımasız yaşam pek katı.
Kırkında yorulup bitmiş takati,
Merdiven başında kaldığı zaman.

Kırk iki kırk üçte yorguna benzer,
Yaşamın vurduğu vurguna benzer.
Kırlaşmış saçlarla olguna benzer,
Tükenen yılları saydığı zaman.

Elli de şal bağlar bükük beline,
Elli beşte asa tutar eline.
Hırsı var gücü yok güler haline,
Yorgunluk balına bandığı zaman.

Altmışın da denen her söze alındı,
Yetmişinde kara ruhlu sanıldı.
Abdestli namazlı dine sarıldı,
Dünyanın ardından baktığı zaman.

Tükenen hayaller kaldı ırakta,
Bitti gitti ömrü usu merakta,
Neylesin malı mülkü gözü toprakta,
Yıkılan ümitten yıldığı zaman.

Baharı tez geçti başlı başına,
Gülünü koydu Musalla taşına.
Evlatlar dağılmış yalnız başına,
Acıdı kendine bıktığı zaman.

Acısı pek büyük kendini yeder,
Zehrolmuş yaşamı pişmanlık eder.
Bir kaç yıl sonra unutulur gider,
ayağı çukura kaydığı zaman.

Bir hikaye değil yazdığım olay,
Bir insan ömürü gelmesin kolay.
DAMAD’ ım sancılı almayın alay,
Bak bir destan yazdı aydığı zaman..

^Selam olsun insana insanlığa.^


Mart 999