Oysa , dört yaninda dönüyorduk biz askin.
Bile bile hirka oldugunu atesten,
O"nu zirhlanmadan sakiyarak giyendik,
Hudutsuzca severken candandik surat asmadan.

Ellerinden di diyerek, icmistik her sunulan-i,
Büyüttükce zorlastirmanin neydi anla mi?
Yüksünmeden agir olsada tasidigimizi,
Ufacik bir öfkeye cekinmeden harcadik.

Siper aramazdik ugruna cekilenlerden.
Rahatsiz edilsekte kacar olduk incitmekten.
Yine oydu adini her solukta andigimiz.
Gün geldi kendi icimizde harlandik.

Olmazlar oluyordu pes pese azmimizle,
Birden caresizliklere pes eder olduk,
Kimlerdi yaniltan bizi kem gözleriyle?
Biz onu hikayelerde tercih edilen bilirdik.

Ya, biz sevelim gülünü ,
Batmasin dikenleri dedik.
Ya da cignemeden yutulan lokma bilip
Emeksizce avucumuza gelsin istedik .

"Anladik ki biz onu ne cok incittik "
"Ihmalliklere sigmayandi büyük bencillik ettik "
Kendimizi de cezalandirip kalbimize susturucu takip
Onu kendimizden nasil da ,uzaga itmeyi becerdik ..

Nuran KARACA
5 10 2012 saat 20 20