Bir yol göster bana ey sevgili
yorgunum çaresizim
yıkılmış bir haldeyim
hangi yöne dönersen
acılar yalanlar ve ihanetler
peşimi bırakmıyor hasretler
yorgun yıkılmış terk edilmiş
hüzünler ateşler içindeyim.

Ümitlerim hayalerim düşlerim
yarım kaldı yine tüm düşüncelerim
sevenlerim dostlarım
can bildiklerim nerdesiniz şimdi
çıkmaz sokaklara girdim nedense
hangi tarafa dönsem bir çare bulamıyorum
anlamıyorum nedense bir türlü mutlu olamıyorum.

Bu ne şansızlık ey kader
hüzünlü gecelerin kahrınla her gün
saçlarıma düşen akların
gözümdeki yaşların kalbimdeki
acıların sebebi neydi söyle bana
artık uykuya hasret gözlerim
gündüzüm gecelere karışmış yine
ne hallerdeyim ben bir bilsen
kara bulutların gölgesinde kaldım
her gece.

Güneş doğmuyor karanlık dünyam
feryatlarımı isyanlarımı da duyan yok
sarılacak bir dost eline hasret kaldı yüreğim
ellerim boş gözlerimde hüzün var
senin yokluğunda
şiirler anlamsız kelimeler yetersiz
senin yokluğunda geceler zindan
yaşamak anlamsız ve manasız sevgili
ne olur duy feryatlar’mı
duyda çık gel bitsin bu hasret
gel ki acılarım dinsin
son bir defa yüzüm gülsün sevgili
dön gel dön de bitsin bu hasret
bitsin bu hasret...


ŞİİR.Ömer Karagöz