Ne ürkek hayaller korkak rüyalar
Baş kaldırtmaz yastıktan seni oyalar…

Üşüşür dört bir yandan başına düşünceler
Geceden kara, ölümden soğuk işkenceler…

Korku kaplar her yeri ayağının bastığı
Üstünde yorgan ateş, başın iğne yastığı…

Çıkmazlara bir kapı açılırken önünde
Uykuna kilit vurur aklın ense kökünde…

Beyhude dolanıp ne çilingir ararsın
Çıkmazda bir geçit bulacak kadar varsın…

Sağında solunda bütün ipini koparmışlar
Tavanın bir köşesinde odaklanır bakışlar…

İndirsen iki yandan gözüne kepenk
Dağılır toz bulutu, sona erer cenk…

Kurtuluş bulamazsın bulanık resimlerden
Ne idiği belirsiz anlamsız cisimlerden…

Gündüzün telaşı var her iki omuzunda
Uyuyana dek arzı taşırsın boynuzunda…

Uyku gözlerinden ha taştı ha taşacak
Duvardaki gölgenle fısıldaşacak…

En güzeli gökyüzünde kurupta hamak
Yıldızlara nispet saatlerce uyumak…

İSMAİL ALDEMİR / 23 HAZİRAN 1997