Bana en samimi gelen;

Ulvi kişilik;

Analardır,

Elleri öpülesi analar...


Zaten

Bu yüzden ben,

Sadece

Kendim için,

Ana gibi yar,

Baba gibi hıyar olmaz derim.


Çünkü analar,

Sözkonusu yatan ise

Gerisi teferruattır der.

Başka bir şey demez!


Nasıl mı?

Alır bebeği,

Dizlerinin arasına,

Sallar,

Bıkmadan usanmadan,

Saatlerce...

E bebeğim,

Eee...

Uyusun da

Büyüsün,

Adam olsun der!


Onlar böyle demese,

Kim uyur,

Kim büyür,

Kim adam olurdu,

Memlekette?


Çıt çıkmasın diye

Parmak uçlarında yürür.

Hapşırığını,

Aksırığını bastırır!

Gürültü yapanın,

Canına okur!


Çok istemesine rağmen,

Öpmeye bile kıyamaz.

Mışıl mışıl uyuduğu an;

En mutluğu olduğu andır.



Çünkü

Bilir ki;

Uyumadan adam olunmaz!

Demek ki;

Adam olmanın,

Birinci şartı;

Uyumak!


Şimdiye kadar,

Hiç uyumadan,

Kim adam olmuş?

Hiç kimse!


Ama

Bazıları hiç uyanmıyor,

Be kardeşim,

Sanki

Bizi de uyutuyor,

Keşke

Biraz uyanık olsa da!

Bu kadar da

Uyumaz ki

Bir insan,

Dediğinizi,

Duyar gibiyim.


Ama

Söz konusu

Yatan ise

Gerisi teferruattır,

Boşuna dememiş,

Elleri öpülesi analar...