Anne..
Ben ölmek üzereyim..
Göz kapaklarımı kaldıramaz oldum,
göz kapaklarım kalkmıyor yerinden anne..
Kanser her yerimi
sarmış yemiş bitirmiş diyor doktorlar!
duydun mu anne..
Çaresi kalmamış yoktur diyorlar benim hastalığıma ölür diyorlar yakında.
duydun mu anne…
Ölmek istemiyorum anne..
ben ölüyorum ölmek üzereyim ölmek istemiyorum anne,
ölmek istemiyorum anne..

Ben daha çocuğum..
ben daha doyasıya oynamadım doyasıya yaşamadım bile,
anne..
Ölmek bana nasıl yakışır, yakışır mı?
söyle anne..
Anne ben ölünce!
bir gün ölürsem ben anne,
Sandıktaki beyaz gelinliğim kefenim olsun..
Ölüm benim için bir evliliktir anne..
ve bir de belime,
bir de kırmızı kuşak bağlamayı ihmal etmeyin olur mu anne..
Ve benim için ağlama sakın, ağlama anne..
Nihayet kurtuldu kınalım de!
kurtuldu kınalım de!
sakın ağlama, olur’ mu anne…

Gel anne..
sar kucakla beni ölmeden..
Senin kucağının sıcaklığında seni doya, doya koklayarak
ölmeliyim ben öleceksem anne…
Şimdi benim ne doktorlara, ne de ilaçlara ihtiyacım
kaldı anne..
benim sadece sana..
Sadece sana, ve senin kokuna kucağına ihtiyacım var
al beni kucağına kokla beni
Ben sabahı olmayan uykuya dalarken
ve seni koklarken anne…






23.Haziran.2012