Güneş batmakta yine, yine dertler başlıyor.
Her güneşin batışı bir defteri kapıyor.
Ay doğmakta usulca temiz bir beyazlıkla.
Ne güzel olur dünya ay ışığı altında.

Yine yurtsuz yuvasız, yine yapa yalnızım.
Yine yurtsuz yuvasız gözü yaşlı gezerim.
Vatanımı anamı bilsen nasıl özlerim.
Yavaşça kayan ay’a yine daldı gözlerim

Her kes zefk de sefada, sevdiğiyle kol kola
Bense ağlar gözlerle bakarım sağa sola.
Ey şehri İstanbul sen ne kadar zalimmişsin.
Garipleri ezen sen katı ve hainmişsin.

Taşın toprağın senin altındır. Diyorlar ya
Senin verdiğin derdi cefayı bilmiyorlar.
Elem, ızdırap sende sinsi, sinsi durarsın.
Yerlileri korursun garipleri kovarsın.

Ey İstanbul güzelsin hoşsun yüce ve büyük.
Sana gelen insanlar olmalıdırlar çevik.
Yinede İsterim ki Dünya sana eğilsin
Ne kadar güzel olsan bana göre değilsin.


Nizamettin. UCA
26.03.1982/KARS