Karanlıklar süzülüp iner gökten, bölüm bölüm,
Sarar bomboş ıssız caddeleri, kol gezer ölüm.

Gariplere mesken olur kapkaranlık sokaklar,
Sökünceye dek tan yerinden o kızıl şafaklar.

Bir şehir! Suspus, korkutur ölüm sessizliğiyle,
Kana susamış bir seri katil titizliğiyle.

Yılan gibi kıvrım kıvrım olur önünde yollar,
Sanki ava çıkmış, yutacağı avını kollar.

Tünemiş kuşlar korkudan tutar nefeslerini,
Duyar gibi hayaletlerin ayak seslerini.

Gariban gözler ıslatır kaldırım taşlarını,
Bulutlarda tutamaz bırakır gözyaşlarını.

Bir garibanlar ağlar sokakta birde bulutlar,
Erir garibin avucunda ıslanıp umutlar.

Kanatlanıp da uçmak istersin bu eyaletten,
Kurtulmak için ardından gelen bir hayaletten.

Bir dağı yıkmakla eşdeğerdir sokağı yıkmak,
Bir kumarı kazanmak gibidir sabaha çıkmak.

Kimse bilmez, herkes çekilmiş ücra kuytusunda,
Sokağa gözlerini yummuş derin uykusunda.

Hüseyin KELEŞ