Adakasım gölü

Çocukluğumda bizim köyde
Göller göletler vardı
Seyre koyulurken KONAK evde
Gönlüm zevke doyardı.

Kocamandı görünüşü okyanus gibi
Balık misali içinde yüzerdik
Çok derindi bulunmazdı dibi
Arasıra etrafında gezerdik

Bazen heybetinden yırtılırdı kabı
Derelerden yol bulup uzaklara akardı
Bazen hatırlayınca yaptığı ayıbı
Mahsun mahsun yüzümüze bakardı

Güneş kızıllaşınca günün akşamıyla
Görevi bırakırdı yıldıza aya
Herkes mutlu idi kendine özgü yaşamıyla
Bitmek bilmezdi bu tatlı rüya

Karışırdı birbirine rüzgar sesi saz sesi
Okşardı kulaklarımızı taa derinden
Martı sesi turna sesi kaz sesi
Duyulurdu köyümün her yerinden

Uzun sazlar boyumuzu aşardı
Onda bulur onda görürdük cenneti
İçinde nice mahlukatlar yaşardı
Yok ettiler o paha biçilmez serveti

Kanallarla hergün emiliyor kanı
Yok oluyor köyümün gölü
Hali hüzüne boğuyor insanı
Gömülmüş toprağa ölümü ölü

Bu hayatta yaşardı nice canlılar canlar
Bir neşter vuruşuyla kurutuldu hayat suyu
Doğal dengeyi bozan zalim insanlar
Burayada tattırdılar ölümlü uykuyu

EŞREF İNANÇ
ADAKASIMLI