Sormayın bana kimdir diye
sevmiştim ben onu ölesiye
yüreğimi vermiştim ellerine
yaraladı yıktı vurdu beni
bitirdi bendeki beni
acımadı sevgimize......
bir tek şey söylemeden
çekti gitti
suskun kaldı yüreğim dayanamadım
neden niçin diye soramadım
biliyormusun adını bile yazamadım
sadece gözlerine baktım
adını soranlara tek bir cevabım
kalleş.......
bundan sonra adını kalleş koydum
sen beni sırtımdan değil
yüreğimden vurdun
bense sevmiştim seni
kanmıştım senin yalanlarına
sense acımadan vurdun
yerden yere........
bilseydim hiç sevmezdim
vermezdim yüreğimi ellerine
oysa sen.....sen......kalleş
hüzün yağıyor gönlüme
gözlerimde sel
yüreğimde geçmesi zor bir yara
sevmiştim seni oysa
şimdi bana seni soranlara
söylüyorum adını ben
hiç çekinmeden kalleş diye
ağlıyorum gözyaşlarımı
yüreğime akıtarak
akşamları aklıma geliyorsun
sen var ya sen kalleş
yıktın bitirdin beni
hesabını veremedin sen sevginin
sustun konuşmadın
şimdi ben susuyorum
konuşmuyorum........
sana tek bir şey söylüyorum
seni canımdan çok sevmiştim
sense değer bilmedin
bundan sonra gözümde
sevginin kıymetini bilmeyen
bir kalleşsin sen
adını kalleş koydum
kalleş.
Serap Evren

şiirime yorumuyla can katan değerli arkadaşım Gam_seli’ye teşekkür ederim