Bir kayboluş öyküsüydü sadece,
Bir garibanın yıkılışının hikayesi,
Umutlarının tükenişinin ,
Fırtınalarda savrulmayıp da,
Küçük bir meltemde sendelemesinin ,
Büyük okyonusları aşıpda,
Bir yudum suda boğuluşunun,
Bir kayboluş öyküsüydü benimki sadece.
Herkes kadar ,vardım burda,
Yeterince aldım nefesimi,
Fazlasını asla çekmedim içime ,
Kimsenin azında bulunmadım çoğunda olmadım,
Komşunun tavuğuna kış demedim,
Düşenin elinden tuttum kaldırdım.
Sevdim herşeyi,kuşu böceği,
Eşi ,dostu yaradanın yarattığı her şeyi sevdim,
Ama bir bu yalan dünyayı sevemedim ,
Sevdiğim kadar asla sevilmedim.
Kafa patlatırcesına,çok düşündüm
Bende mi vardı hata neden dedim?
Çokmu istiyordum ,doymuyormuydumda sevgiye ?
Sevilmediğimi hissettim her zaman.
Neden kaybettim ,elimde kalmadı hiç birşeyim.
Uçtular kanatsız kuş misali.
Kaçarcasına gittiler ,yada ben mi öyle sandım ?
Olmadı,yine ben kaybettim ,
Bir hayat savaşında yine yerilidim ,yenildim.
Bir daha nasıl kendime gelirim bilmiyorum.
Bu seferki hançeri çok derin çıkmaz sanıyorum.
İnsanlıkdan ,aldım darbeyi .
Kurtuluşum yok gibi geliyor .
Ağır yaralıyım, kan kaybediyorum.
Olan bu benim kayboluşumun hikeyesi ,
İnsanlık denizinde bir yudum susuz kalışımın hikayesi.
Sevgi çölünde serap bile göremeyişimin hikayesi.
Bir kayboluş öyküsüydü benimki sadece.
BİNNUR DOĞAN.