Otururya midene bir taş..
Lüp diye.
Ağrısı başka:
Acısı başka..
Ağırlığı bir başka...
Taşıyamaz olursun..
Zaten bedenin sana ağır geliyordur..
Yaşlı bacakların sallanır durur, bir o yana bir bu yana..
Söküp atmak istersin..
Atamazsın..!!
Kıvranır durursun nafile..
Yürüdüğün yollar bile dar gelir olur..
Sancılar saplanır iliklerine..
Yürür gibi yaparsın..
Aslında can çekişiyorsundur...
Can Tanen bile anlamaz...
Koşmak istersin deli taylar gibi,
Tozlu yolarda,
Ne kısrak vardır seni koşturan,
Ne kamçısını vuran,
Sen yinede koşmak istersin,Ama nafile...
Tökezlersin:
Düşersin,
Tüğünden bile tutan olmaz...
Sorarsın kendine tozlu topraklarda boğuşurken..
Dikenler batarken...
Kasırgalı darbelerde tükenirken..
Buhar misali yok olup giderken..
Yok oluşunu bile gören olmaz...
Yürü bebek sevdam..
Gün ağırdı...
Gün tükendi...
Sen tükendin...

Recep Yeşil...