Güçsüzler yurdunda “annen” dediler,
Çok utandım gelemedim yanına.
Tutmadımı kardeşlerim elinden?
Kıydılar mı hatırana, anına?

Yolum keser yâd ellerin uzağı,
Gurbet ayağıma kurar tuzağı,
Kar üstünde kaydıramam kızağı,
Kan lazımmış katamadım kanına.

Sen ki hepimize pervane oldun,
Neler aramıştın şimdi ne buldun,
Neşeyi unuttun, acıyla doldun,
Her birimiz kast eylemiş canına.

Buraya her gelen evinden kopmuş,
Hatice ninenin çocuğu yokmuş,
Feride teyzenin on tane çokmuş,
Hiç birisi gelmiyormuş yanına.

Torunların akşam seni sordular,
Boşalan odana yatak kurdular,
Yoksun diye kapılara durdular,
Pişmanlığı ekliyoruz sonuna.

Koparmışız ocağından, yurdundan,
Ayırmışız koyunundan, kurdundan,
Sesin gelmez karlı dağın ardından,
Bu hal böyle yakışmadı şanına.

Alacağız bu gün seni buradan,
Azgın nefis kalksın artık aradan,
Aciz bırakır mı seni yaradan,
Hoş görürsen geldik anne yanına.

Rabia BARIŞ