Bülbülün özlemidir aşığıdır hep gül
O her zaman her an arar durur gülü
Gülün ise bülbül hiç umurunda değil
Toplamış leylak zambak ve de sümbülü
Hep gün etmekle meşgulken her gününü
Bunu gördükçe hüzünler sarıyor bülbülü….


Ah şu bülbülün çektiği zaten dili belası
içindeki ise “GÜL`ün GÖNÜL YARASI”
Yaralanmış bitmiş harab olmuş sinesi
O da bilmiyor acep nedir bunun çaresi
Dokunmayın O şimdilerde gülün dertlisi…


Bülbül tükenmiş düşmüş şimdilerde yollara
Onun yolculuğu belirsiz uçsuz sonsuzluklara
Diyeceği yalnızca bir çift söz geride kalanlara
iyi gün dostu kötü günde bir bir yok olanlara
Biliyorum külfet oldum sığmadım ben buralara
Gidiyorum rahat olun vay emeline kavuşanlara...


Senin sadece adın gül sen diyen sine soldu
Gözün aydın gülüm artık şimdi dileğin oldu
Onca uğraştan sonra bu bülbül yuvadan uçtu
Bak siz sevdasız mekansız bıraksanız da onu
O konacak bir gül dalı şimdi çoktan bulmuştu…


Bendim sensiz olmaz deyip o kokunu özleyen
Yakaladığım her fırsatta gül gülüşü gözleyen
Sendin böyle olsun deyip böylesini isteyen
Bülbülü hiçe sayıp dost bildiklerine yeğleyen
Hadi gülüm buraya kadarmış şimdi artık hoşçakal
Sen yine dost bildiğin sümbül leylak zambakla kal…!!!

“SEN YiNEDE DOST BiLDiĞiN LEYLAK ZAMBAKLARLA KAL”

Gurbetten Bir CAN / Gizemlikartal