Biliyor musun?
Sen bana gerçekleri öğreten son insan gibi göründün
Tütsülemiş bakışların kayıp kentlerin varılmaz yollarına düştü
İzlerin korkunun titrekliğinde
Hiç koşulsuz gidersin, kapansam da ayaklarına

Git, ne duruyorsun
Kaysın ellerimden tek tek hayallerin
Kum saatinde sensizliği, çokta iyi sayarım yıllara
Puslu düşlere alıştırırım gözlerimi
Ölen, öldürenden daha bir rahat eder kim bilir?
Kalışın kime fayda?

Duymazsın sen sesimi elbet
Suskunluğun paslı hecelere asılmış
Çaresizlik tekme tokat girmiş yürek gücüne
Boştukta kalan çığlığınsa,
En son yakarışlarımda kalır

Salıver hele feryadını, düşüncelerinin yokluğuna
Vicdanın tutar, iki yakasından gerçekleri
Beklemeye izin vermez har umutlar
Bu gidişle ben beni yıkarım


Öyleyse sen de gör
Uçuk, pembe renklerin ağlayışını
Her ölü ,her ölü sahibine çok acı verir
Kalan gidene ne sora bilir
Yaşar son kez öldüğü günde varlığı
Süpürür yürek kapısını
Eyvahlar
Eyvah! Nasılda sevmiştim seni yâr