Göbek bağı koparken evlât hasreti çöken,
Yön durmadan boğulur, cana ağlarsa ana.
Gök mateme bürünür, acı yağmuru döken,
Gün durmadan boğulur, düne ağlarsa ana.


Zamanın mührü kırık, sevda köklü hanede,
Sevinç başak vermeden, dal eğilir tanede,
Gönül yaşama küser, en küçük bahanede,
Gün durmadan boğulur, düne ağlarsa ana.


Yazı sözünde yaşar, hatır sorar mürekkep,
Her eşyanın üstünde, kokusu var diye hep,
Burnunun direğinden, sızıp tüttükçe sebep,
Gün durmadan boğulur, düne ağlarsa ana.


Son gelen bir haberle, başta sabır tuğrası,
Bulantı iç kabartır, zor yük denkler safrası,
Bir daha kalkmayacak, elemin yer sofrası,
Gün durmadan boğulur, düne ağlarsa ana.


Yol yorgunu inlerken, an saplı süngüsünde,
Sabah akşam karışır, âlemin döngüsünde,
Boğazında düğümlü kavuşma çözgüsünde,
Gün durmadan boğulur, düne ağlarsa ana.
Gün doğmadan boğulur, yine ağlarsa ana.



.