...ve yine sen!
Yokluğunla,üzerime cehennem ateşini körükleyip alevlendiren.
Kıskançlığınla, dalgalarını hırçınlaştırıp,üzerime savuran.
Varlığınla,yokluğuna özlem bıraktın sen!




Birlikteyken bile susmadı, saldırmaya aç dilin.
Ne varlığında buldum merhem,ne de yokluğunda.
uzaktan bakınca sana,okşardı sanki tatlı bir meltem,
Yaklaşınca, kasırgalar yaratırdın seni seven yürekte.




Her an elinde vardı kalbim için bir dirhem,
Ne istiyordun, senin için çarpan bir kalpten,
Uyandırdın ,ne istedin seni seven bebekten,
sevgin nekadar deyip,aldın sen o bebeği yürekten.




Gel söndür bakayım şimdi,yokluğumdan yanan yüreğini,
Durdur durdurabilirsen,yüreğinde kopan dalgalarımı,
Toz duman ettin,seni seven yüreğimin kumsalını,
Görebilir misin,yokluğumla bak bakabiliyorsan varlığına,

mehmet hatip yılmaz