Gülüşü çocukca, bakışı mâsum
İftira ve yalan en gerçek kısım
Eş, çocuk, hısımla olmuş bir hasım
Şu yalan Dünya’nın malı bizimki...

Totoya yatırır yetim hakkını
Laf ile döndürür hayat çarkını
Yirmi, otuz söz mü geçmiş kırkını
Pazartesiye der Salı bizimki...

Aile mi dost mu eş mi hiç bilmez
Gezdiği cahil mi keş mi hiç bilmez
Ayık gezmez, dört mü beş mi hiç bilmez
Ekmek diye alır yalı bizimki...

Aklını, fikrini beleşe takmış
O her işte usta, herkes çırakmış
İnsanlık deneni evde bırakmış
Övünür aklıyla deli bizimki...

Şiir,şarkı neymiş basar nârayı
Bozmuş güzellikle çoktan arayı
Çıbana çevirmiş küçük yarayı
Konuşur tarzanca dili bizimki...

Ne futbol, ne güreş ne de bir spor
Sorarsan vicdandır verdiği rapor
Söyler o şarkıyı hep " zor dostum, zor "
Gözleri bir timsah seli bizimki...

Kırılır birisi fikir söylese
Beğenmez birisi zikir eylese
Bir türlü olmuyor garip neylese
Beğenmez Ali’yi, Veli bizimki...

Kaçıncı testi bu kırdığı O’nun
Umurunda değil ilâhi sonun
Canlı bir örneği boş geçen dünün
Kırılmış bir sazın teli bizimki...

Ana- baba hakkı fısıltı imiş
Aklı da şüpheli, kafayı yemiş
Ne söylesek yetmez, mezhebi geniş
Meçhûllerin esen yeli bizimki...

Aramak gerekir gülü sanatta
Direnmek niçindir acep inatta
Geçen kul eylesin Mevlâ’m sıratta
Güzele uzatsın eli bizimki...

OKTAY ZERRİN