Alabildiğine dar ve uzun koridorlar
Ne garip insanlar hep içinde ağlıyorlar
Bir hengâmedir almış gidiyor başını oy-ki oy!
Acı mı, mutluluk muamma çok çırpınıyorlar
Bazen yürek, bazen kütük, bazende taş
Aslında kaş, göz oyuyorlar

Ne sabahı var nede zifiri karanlık bir gecesi
Yine kelimeler dökülüyor gönül dilimden
Neden anlaşılmıyor tek bir hecesi...
Aklın fikrin şaştığı yolda yürüyor her doğan
Takati kalmamış ah vah ediyor ey vah! Nicesi

Salim düşüncede mantığın hassastır terazisi
Ölümü kabullenmektir yaşamın o meziyeti
Yani yaşamı kabullenmektir ölümün ta kendisi
Emre uymaktır, Haktan olmaz kişinin gizlisi...

Anlayan anlar-mı bilmem-ki şu sözlerimi
Ne garip-ki bende anlamadım kendi nefsimi
Bazen güç olur tutamam şu gönül dilimi
Dilim tutulsa birileri konuşturur kalemimi

Yinede kelamın mantığa, mantığın kelama
Uymadığı karanlık koridorlar gibi dar ama
Sabahı görmeyen ayaz bir saatteyim
Ecel değil galiba ben o ecelimi
Kuytu bir köşede beklemekteyim

01.11 12.06.2011
Pazar... Filiz Aktaş(Okutucu)