hafif dalgalı bir durgun göl kenarı
atmışsın oltanı,
erişebildiğin en uzun menzile
o vakitler;
ne zamanın önemi var
ne günlerin, ne ayların
ne seni üzenlerden sana ne
ne de basındaki sinek vızıltıları
hepsi o dakika önemsizler.....
kafan bomboş o vakit ruhunlasın
seni sımartan kibirin yok
güzelliğin kıymetsiz
ayrılıkmı yaban konu...
bir çay demliyorsun suya karşı
birde sigara yakıyorsun
dumanlar süzülüyor açık havada....
ayakkabına kum dolmuş,
üzerin çamurla karılmış
kimin umurunda.....
sen çoktan deryalara dalmışsın
akşam oluyor ve ay vuruyor
bu yansımayı acaba kaç kez gördün?
hayat doğal, sen doğalsın
yapmacık olan tüm ihanetlerden uzaksın
dost görünümlü insancıklar yok etrafta
sen ve doğa başbasasın....
o vakit bir arı dost oluyor sana
ince bir vızıltı, keman sesine eş değer
ruhun inceliyor, mutluzluğa perde çekmişsin....
ve mutluluk, huzur , sıyrılmışlık, telaşsızlık
balıklar oynasıyor, gecenin yarısı
deniz suskun, dalgalar konusuyor senle
dağlar asil ruhlarını tasıyor yücelerinde
karıncalar ekmek kırıntılarıyla karın doyurma çabasındalar
balıkcıllar beliriyor , yakınlarda
karabataklar, dalık cıkıyor suyun rengine ...
kasvetten ve kederden uzak ..
kendini buluyorsun, kötülüklerden uzak
sen ve doğa başbaşasın...
bazen bir düşünce sarıyor benliğini
insan ne boş işlerle ömrünü heba etmiş diyorsun
aslında bu iç muhasebe , kendini bulmaca birazcık
o vakit kendinin köşe yazarı oluyorsun
hangi köşe oldugunun önemi yok.
kendini baştan yazıyorsun
durum muhakemesi, bu benim diyorsun
ve gülümsemeler ,,, vay be hayat
su gibisin derlerdi hep sana ne doğruymuş
lüzümsuzluklar baş tacısın,
geçmiş kimin umurunda
geçip gidiyorsun işte ....
arada yaptığın yamuklar
dalgalar gibi çarptıgın tokatlardı bana aslında
hayat aslında acılarla doluydu
mutluluk insanın içindeki bir suymuş meğerse
ne yandan bakarsan bardağa o yanı görülürmüş
hayat bana hep sulu espiriler yaptı
ama hep cevapsız bıraktım ona söyleceklerimi
şimdi başbasayım , bir basıma
kendime geldiğimde , aklımdaki sözdü kendime
sen ve doğa başbasasın...