Dayanamıyorsam artık, tutunamıyorsam yokluğa ve yetinemiyorsam var olanlarla,
Hiçlik alıp götürüyorsa bir şeyleri, hapsediyorsa inanmak istemediklerim beni mutsuz bir rüyaya
Bağıramıyorsam, acıyorsa ellerim ulaşamadıklarımın ağırlığıyla, ruhum kopuyorsa kendinden
Yine de hislerim hiç düşmediyse yerlere, hiç azalmadıysa boşlukta
Yani hep olması gerekenin tam tersini duyumsuyorsam ben
Belki diyorum şimdi, belki hissettiklerim gerçektir de kalkarım bir hevesle ayağa

Bazen de nerde o zaman diyor içimdeki aynı ses,
Nerde yaşamayı kurguladığın o hayat,
İşte yine buradasın, vazgeç artık, düşeceksin yere, uğraşma ayaklanmak için, vazgeç
O anlarda kayıyor mutluluğum benden,
Günlerimden, haftalarımdan çalınıyor gülümsemelerim
Ve bir gecenin gözyaşına bedel damlalara bakıyor bir avuç kuru toprak, hayatımın kayıp gidişine bakıyor bir çift göz sonra,
Eserini görmek için bana dönük bir yüz var kahramanlarımda bu sefer

Alışılmadık bir şekilde değişiyorum olaylar karşısında,
Silmem gereken kareler daha da büyüyor sebepsiz ,
engel olamadığım bir ağırlık oluyor bedenimde sonra,
Rağm enlerim oluyor, gölgemdeki ayak izleri oluyor
Ve her ışık demecinde büyüyen bir kalıcılık,
Darbe var ruhumda, savaşa yenik düşüyor olması gerekenler
Ve de kalan kalıyor sonunda alışıldık bir şekilde...

Bir türlü uyanamadığım bir sahnesindeyim ömrümün,
Ölme zamanım geldiği halde rüyaymış diyemediğim zamanımdayım.
Anlamayan insanlarla dolu ortam ,
Ne sonumun kurtuluş olmadığını görüyorlar ne de şuanımı biliyorlar
Sadece yargılıyorlar
Bazen suçlu gibi,
Bazen de yapamayacaklarımı dayıyorlar önüme farkında değilmişim gibi
Aslında onlar sadece iyiliğimi istiyorlar


Belki diyorum yine de,
Düşmediysem daha belki bir heves kalkabilirim hayata hiç bitirmemişim gibi...