Hep kayboldum ben yanlışlarımda, hep boğuldum küçücük bir su birikintisi olsa da hepsi
İstemeden kırdım kendimi, kendimeydi tüm çığlıklarım
Susturamadığım ne varsa acıttı canımı
Susturamadıklarım mahvetti doğrularımdaki o mavi saflığı
Hep kaybettim ben
Yok, oluşları sevdim belki de
Sevmek zorunda kaldım yaşadıklarımı
Tercih ettiklerim kaçışlarım oldu ve ben hep istemediklerime koşar oldum zamanla
Kayıp gittiğini hissettim hayatımın ellerimden
Sonra farkına vardım ki, ben gevşetmişim sıkmam gereken yumruklarımı
Ve o ara yitirmişim her şeyi
Anlamı kalmadı işte şimdi
Çok geçti artık, çok uzaktı kazançlarım
Yeniden başlasam desem
Yeniden umsam, yeniden baksam sana, hayata bir pencere de ben açsam bugün
Ya da… Ya da boş ver…
Kaybettiklerimi aramayacağım bundan sonra
Kaybettiğim bir dünyaysa yaşamayacağım o belirsizlikte
Benliğimse her şey, düşünmeyeceğim
Yeniden başlasam desem, her şeye yeniden
Çok uzak artık… Çok geç kaldım kendim için
Bir ben varsam, doğrularımda, yanlışlarımda benimse
Düşünmeyeceğim artık işte
Sorumluysam olanlardan, suçluysam, yıkıma hazırım
Yık yüreğim her şeyi, ama bekleme yenilenmeyi
Sadece boş ver ve kendin ver cezanı
Git yüreğim artık benden, yık ve git
Rahat bırak beni
Senden geldi tüm anlarım
Vazgeçtim bende olmandan
N’olur düşünme artık, uğraşma benimle
İstemiyorum, kalma bugün ben de
Bir günlüğüne de olsa git ve kendimle kalayım sadece
Hep kayboldum ben yanlışlarımda ve en büyük yanlışım sensin benim
Şimdi çığlıklarım kadar susuyorum
Sustuklarımda sen varsın
Ve hala isyan ediyorlar
Hala yüreğimde olduğun için
(Ama artık ben yokum=