Doğruluk dürüstlük soyumda vardır
Kimseye bir çamur atmadım daha
Kötülüğe karşı iyilik kârdır
Sabrettim kimseye çatmadım daha

Yarının dostları dünden bellidir
Bir günlük dostların gönlü tellidir
Erdemli insanlar tatlı dillidir
Zalimin elini tutmadım daha

Açılsın gafilin gönül gözleri
Asla incitemem güler yüzleri
Söyleyemem yalan çirkin sözleri
Sermayeme hile katmadım daha

Helal lokma için terler dökerim
Dost uğruna durmaz kökler sökerim
Merdin sofrasına hemen çökerim
Namert lokmasını yutmadım daha

Evinden konuğu kovan olmadım
Cahili kendime örnek almadım
Arsızdan soysuzdan asla yılmadım
Kırk yıldır bir dostu satmadım daha

Kulun ayıbını vuramam yüze
Böyle emreylemiş yaratan bize
Bilmem gerek var mı başka bir söze
Dostların gözüne batmadım daha

Ağardı saçlarım gayri yaşlandım
İnsanlık aşkıyla yandım haşlandım
Ne taş attım kula ne de taşlandım
Sözümün üstüne yatmadım daha

Cahilin yaptığı büyük kabahat
Kendini bilene dilerim sıhhat
Kıymetli dostlardan aldım nasihat
Kimseyi kandırıp utmadım daha

Dilden dökülenler yürekten gelir
Cümle âlem benim soyumu bilir
Kendini beğenen kibirden ölür
Yüreğimde nefret tutmadım daha

Bende bir insanım ağlar gülerim
Dostun gözyaşını önce silerim
Hata yaptığımda özür dilerim
İnsana kaşımı çatmadım daha

Sevgiyle saygıyla günlerim geçer
Zeki Tombul dostu dürüstten seçer
Doğru yaşamaya yeminler içer
Kötülük zehrini tatmadım daha