Bir şiirin ilk ve son harfi gibi hayat..
Hayat ağlamakla başlar..
Ağlamakla son bulur...

Bir bebek doğar...
Herşey’den habersiz...
Neden dunya ya geldiğini bilmeden...
Onu bu dunya ya getirenler sevinir...
Kıskananları sevinmez..
Ta o günden bellidir düşmanları..
Çelme yer çoğu zaman o insanlardan..

Büyür bebek yavaşça...
İlk kelimesi ya anne olur
Yada baba...

Zaman geçtikçe hayat üzerine gelir insanın
Sadece bebekler mi aglar hayatta?
Zülüm bağırdıkça insana...
Ağlar insan kimsesiz köşe,buçakta...

Bak şimsekler kızınca bulutlara
Bulutlar bile hüngür hüngür
Ağlıyorlar toprağa...

Bir kalbi vardır her insanın...
Sevmekte onun en büyük hakkırdır özgürce..
Sevmez bazen insan insanı..
Alıp kırar o kalbi...
Benimde bir kalbim var demeden...

Yürür insan bitkin,halsiz
Boş yollarda...
Nereye gittiğini bilmeden...

Hayata yenilir bazen...
Kimsesiz bulur kendini aniden
O kadar insanın arasında..

Anlatamaz derdini kimseye...
Anlatsa bile..
Dinleyeni olmaz..

Doğar insan,
Büyür,
Yaşar,
Sever,
Güler,
Ağlar,
Ölür

Ve bide bakmış yolun sonana gelmiş...
Farkında bile olmadan...
Doğduğu gün gibi ağlar yine insan...
Bu sefer herşeyin farkındadır...
Ama ne fayda?
Artık ağlamak istese bile
Ağlayamayaçaktır insan....

Toprak olaçaktır insan...
Onca yaşanmışlığın karşılığı...
Kara topraktır...
İşte bunun için ağlar insan...

Serhad Agiri
09.05.2011