Bir andır, yanlış atılan o adım geriye dönülemez
Boğazıma düğümlenen bir kör lokmadır, yenilmezmi yenilemez
El ele, kol kola, göz göze, umutlarda ki beraberlik
Çöker durur acımadan yüreğe, tümden fitnelik
Arada demirden engel konur, kahreder parmaklıklar
Koşan ve uzanan eller kalır, ortalar da bonboş
Boşa gider, tüm hamallıklar...

Bir sestir o, derinden gelir acılı bir feryat
Ve son anda atılan, çok geç kalmış aceleci bir adım
Sakin ve huzur içinde cansız kalır bir ceset ve hayat
Kovuğundan fırlayan, dumanlı anılar sarar ortalığı
Yakar, kavurur varlığı
Geçmiş günlerin hayal kırıklıkları, boğazım da düğümlü dolanır, boğum boğum
Geride de kalırmış meğer, boynu bükük umutlar
Hüzün dolu yıkıntılar arası, harebe bir kalp
Ağlayıp, yanmak mı yarınlar?
Asla!

Küser, tüm atisinin sönük parlaklığına
Feryat eden bir ses heyhat!
Heyhat ki, heyhat!
Nerdeydim ben, tüm yaşantım boyunca nerde?
Bu benim nefesimi kesen, o dünya nerde?
Nerde; uğruna uzun uzun düşündüklerim ve de üzüldüklerim
Kuracak olduğum, yaşatığım tüm mutluluklar nerde?
Nerde!

Nerde kaldı; tüm benliğimle, körü körüne bağlandıklarım?
Uçuşan uçurumlarda da kalan, bir tek ben
Yanan yıkılan boş hayallerde, yine ben
Hani sevdiğim ve sevenlerim?
Kaldın mı şimdi; tek başına yapayanlız, yaratana açık ellerle?
Uçurumun kör dibinde, kalan da yine ben
Hani sağlam bağlar?
Hani; hiç aşamadığım şahika dağlar?
Neredeler?
Tüm engelleri aşmış ve tek başına cansız yatan, bu kocamış beden
Bak işte, yine ben...



(31.03.2011)AZAP...