Bir otobüs durağındayım
Etrafımda beşler onlar
Kimi sağdan gelir kimi soldan
Acaba kim bunlar kim onlar
Bekleşirler elleri ağızlarında
Üşüyen ellerini ısıtmak için hohlaşarak
Şapkalının acelesi var anlaşılan
Kayboldu ortalıktan koşarak
1101 numara geldi durmadan geçti
Önümde mavi entarili bayan
Yığılı verdi soğuk kaldırım taşlarının üstüne
Yüzünde acı bir tebessüm
Biri şah damarına dokundu
Vah yavrum dedi daha çok gençti
Gazeteyi örttü üstüne yaşlı bir adam
Tanıyan var mı dedi etraftakilere bakarak
Aksaçlı şemsiyeli bir bey
Gazeteyi kaldırıp yüzüne baktı çakmağını çakarak
Bir ah yükseldi ardında iki damla göz yaşı
Yahu bu bizim komşu köyden
Rahmetli sarı velilin kızı
Benim Eminenin çocukluk arkadaşı
Eliyle kapadı açık olan gözlerini
Usuldan doğruldu vurarak dizlerine
Yutkundu yutkundu
Olacağı buydu diye fısıldandı
Bakarak etraftakilerin anlamsız yüzlerine
O sıra geldi geçti homurdanarak
Yaşlı 3 katarlı tranvay
O yatarken gazete kağıtlarının altında
Kimi iniyor kimi biniyor
Dönüp bakmıyorlar bile
İşte insanlığın geldiği son nokta
Vay anam vay vay.
Ekrem Madenli
21/03/2011