Kar beyazı bir günde,
Sarı Karanfilin yüzüne yansıyan güneş,
Korkunun ve acının yeşerttiği dalları yeşile çevirirken,
Gökyüzü bakir mavi bir patika gibi uzanıyordu İstanbul’a vardığımda.
Kavafis’in şehri İstanbul’da O’nun çırılçıplak ruhuna sarıldım ağladım,
Fransız sokağı tanıklık etmişti iki yoksul ruha sessizce,
Sevginin ve Çaresizliğin ilacı,
Kırmızı şarapta acılarını dindirememişti yoksul ruhların,
Beklerken karanlık kapıda,
Sarıldıkça sarıldı iki ruh zaman yoktu ortada,
Beklerken karanlık kapıda ,
Gece yorgan gibi sarmıştı ağlayan gözler ve iç acımalarını,
Kelimeler yetmedi anlatmaya yüreklerdeki yaşanmamışlığı,
Eller kavuştukça ayrılık vakti gelmişti,
Ne İstiklal’de esen buz gibi soğuk nede,
Varlık ile yokluk arasındaki Çizgide,
Kaybolup gittiler.
Ertesi sabaha
Özlemleri anlattıkça kelimeler tükendi.
Anladılarki bu imkansızdı,
İmkansız olan ise Aşk’tı.

Ali İhsan ŞAHİN