Aynı Köyün çocuğu, Can ile Canan.
Oyunla, okulla akıvermiş zaman.
Sonradan anlaşılmış baştaki duman.
Kalpleri aynı atıyor, halleri yaman.

Gel zaman-git zaman, yaşlar büyümüş.
Bitermi kalpteki aşKlAr? büyümüş.
El-ele, göz-göze düşler büyümüş.
Evlilik yolunda sözler büyümüş.

Yüzükler takılmış, yüzleri gülmüş.
Canan’a çeyizin telaşı düşmüş.
Can’a da Askerlik yolu görünmüş.
Kader ogün ayrılık ağını örmüş.

Can için Canan, çoraplar örmüş.
Mendil işlerken gözyaşı dökmüş.
Vatan borcu diyerek, boynunu bükmüş.
Öpmüş, ardından bir tas su dökmüş.

Cananım; bu Can’ım senindir demiş.
Vatana borcum var öderim demiş.
Bekle Sen, mutlaka dönerim demiş.
Saçından bir tutam, alıpta gitmiş.

Gurbetlik, hasretlik zor gelir elbet
Birde Aşk acısı kor gelir elbet.
Köy yeri Canan’a dar gelir elbet.
Can’ın rüyasına Yâr gelir elbet.

Resimli kâğıda Can mektup yazmış.
İçine Askerlik resmini koymuş.
Sonuna Evlilik tarihi yazmış.
Mektubu kalbinin üstüne koymuş.

O gece Karakol bir Baskın yemiş.
Kör kurşun, yazdığı Mektuba gelmiş.
Canan’a Bayraklı Tabutla gitmiş.
Şehit Can’ın Aşkı, Muratsız bitmiş.

Canan’ın çeyizi sandıkta kalmış.
Birlikte ölmeye Ahtları varmış.
Kanlı Mektubu Bağrına basmış.
Gelinlik giyerek, Kendini Asmış..

Mâsumun, Âşığın suçu ne söyle?
Kadermi, yazımı, adı ne söyle?
Cennetmi Ödülün, amaç ne söyle?
Teröre Son Kurban, CAN İLE CANAN..