İçsel bir yalnızlık bu yaşadığım,
Tarifi edilemez bir boşluk ,
Nereye gidersem gideyim, biliyorum aynıdır her şey.
Kaç kadeh, kafamın güzelliğine tecavuz ediyor,
Kaç rüzgar, kalbimdeki yaprağı koparıyor,
Kaç aşk, yüzünü unutturmak için geliyor,
Unutulamıyorsun, unutulamıyorsun...
Yalnızlık, akşam gibi çöküyor tepeme
Kimi özlediğimi çıkaramıyorum.
Son zamanlarda herkesin simasında
buluyorum seni,
Her şey sana benzer oldu
Anlıyorum ki,seni herkesleştiriyorum
ama unutamıyorum.
Kahinler bile susar karşında,
Bulmacalarda solda sağa boş kalan beş kutu var,
Beş harften oluşuyor yaşattıkların,
Çünkü sen anlaşılması zor değilsin, aslında kolaysın
Seni anlamak için, aşkından bir kadeh almam yeterdi ,
İhaneti boş kutulara doldurmak için,
Şerefine kaldırdım bardakları,
Nereden bilebilirdim
Boşa kaldıracağımı..

Bir kelebek judia, sadece bir kelebek bu avcumdaki
Bir kaç gün ömrü var .
Gideceği ne kadar yer,
Görecek neyi olabilir ki,
Ah! judia bahtsız kelebeğim
Kalbini kanatlarına bırak, yüküm yükün olsun .

Yüzün aydan, gözlerin ise geceden alınmış
Göz bebeğin parçalı bulutlu,
Yıldızlardan yoksun bir halin var.
Ağlasan, sağanak derler
Kibirlendiğinde ise yıldırım.
Bir gün, kaçan yıldızı yakalayacağım,
takacağım parmaklarına,
Mevsimin dördünüde sende yaşayacağım.
Yakalayamazsam, işte o zaman ,
Yüzünü arayıp, gözlerinde öleceğim
Sessizce, hain karanlıkta,
Belki sağanak eşliğinde,
Belki...

Benim yalnızılığım, bahtsız kelebeğim
Benim umudum, (suzluğum)
Sonu ya -siz yada -suzla biten
İmkansız kelimem
Son dakikaların judia
Vedaları sevemedim
Ömrün neden üç gün kelebeğim.
Tanrım! sonsuza seninle inandım,
Bütün sonlarda neden hep sen varsın
Benim Judiam yorgun kelebeğim
Al nefesimi judia ,
Nefesim senin için bir ömür olsun....

’Kelebeğim gittin ama
Avucumda kaldı renklerin....’