Silip gözlerimi bir daha baktım.
Hep rüyalarımda gördüğüm kızdı.

Fakat bu gerçekti hayalet değil.
Öpüp saçlarını ördüğüm kızdı.

Az gülünce çukurlaşan yanaklar,
Ballanıp kırmızı nara benziyor.

Dudakları lav püsküren volkana,
Yürümesi ilkbahara benziyor.

Hangi rüzgâr attı seni buraya?
Ayrılığın korkusuyla ağladım.

Haberi olmadan süzdüm iyice.
Göz göze gelince dayanamadım.

Yanına yaklaşıp gayet inceden,
Bir yolunu bulup tanışıverdim.

Gözlerine bakıp susarcasına,
İçimden geleni konuşuverdim.

Adı, güzelliği, boyu, gözleri;
Kafamda İstanbul canlanıyordu.

Parça para kopan içimde bir ses:
“Gitmemesi için yalvar!” diyordu.

Ağladım, sızladım, yalvardım; “Gitme!”
“Al” dedi “adresim sorarsan eğer”

Gazi Osman Paşa mahallesinde,
Oturduğu Çıkmaz Sokak’mış meğer.

Demek ÇIKMAZ SOKAK! Dayan yüreğim.
Nice çıkmazları çıkarır ALLAH

Umut kesilir mi çıkmamış candan.
Bir gün olur,kavuşuruz inşallah…