Der ki 'Şiir'; Ah be hayat.. Ah aşk.. Ah dost denen; Bu yaşanmış/yaşanmamışlıklarım içerisinde payıma düşen kısımda ne çok inanıp, aldanmışlıklarım oldu. Şu an ise ne yapabildiğime bakmayı yeğliyorum. Anlamaya çalışıyorum da anlasam ne olacak onu da bilemiyorum! Her şeye anlam yüklemeye çalışırken o şeyi, aşkı kaçırıyor muyum acaba diye soruyorum bazen kendime?

Yaşadığımı hissettiğim sürece, "var" olduğumu da hissediyorum aslında. Düşünüyorum öyleyse varım'a, "hissediyorum"u da eklemek zorunda hissediyorum kendim için... Hissettikçe acısa da yüreğim.

Düşünüyorum da; sanırım hayatımda, benim dışımda gelişen olaylar kadar benim etkimle oluşan durumlar karşısında da yaptığım tercihlerin çok büyük bir yeri var, yeri oldu.

Şimdi; Gerçeklik ve karamsarlık arasındaki ince bir ipte biraz hüzün, biraz buruklukla, bir kemanın ezgisinin sürükleyip alıp götürdüğü gibi; gidip geliyor ruhum, yüreğim, anılarım, keşkelerim, pişmanlıklarım, yaptıklarım yapamadıklarım...

Çal be hayat çal! Çal kemanı kemancı, çal... Dinlensin. Dinleyim uzaktan nağmelerini. Sen de çal aşk! Hayatımdan çok şeyi ç/aldıldığınız gibi, çalın şimdi hepiniz, çal meyhaneci...

Büyük keyifle okudum 'Şiir'inizi.
Daim olsun yüreğiniz/kaleminiz.

Saygımla...