şimdi küskün bütün kuşlar bana
ve adımlarımla ağırlaşıyor bir ben
neden bittiği anlaşılmayan o kadar mısra
ve sonu kendiğinden gelen gölge oyunları
ben bütün sokakta yürüyorum
yürüdükçe gelen bir tını
keman sesi
kemancı giymiş elbisesini
arkamda o kadar millet
ve bir kemancı
çalıyor
çalıyor
suskunun eşiğinde bir çorap ören bayan
bakıyor
be n gidiyorum
sessizlik tak ediyor kapımda
kargaşalar
bir sürü
sen öylece takunyalarınla
elinde gümüş bir zincir
bir madalya
parlıyor ışıkta
ses çoğalıyor
hücum ediyor bütün millet
kemancıya
ses kesiliyor
kemancı bir köşede ağlıyor hıçkırıyor
elbisesi yırtılmış
ses yok çıt yok
kendilğinden geliyor bütün esrar
ben sana geliyorum
sen kaçıyorsun
böyle zaten hep
ben kaçarım sen kovlarsın
sen kaçarsın ben kovalarım
dur diyorum
duruyorsun öylece
bakıyorsun ürkek serçe gibi
kaçacakmış gibi
dur diyorum
ve ilave ediyorum
ben gidiyorum...
madalya düşüyor ellerinden...