Ýlk harfi,
ilk sayýyý öðretti bana,
Sadece harf öðretmedi aslýnda,
Hayatýn kendisinde öðretti,
Ne kadar zalim ve acýmasýz;
Olabileceðini…
Ýlk ayrýlýðý,
Ýlk hasreti yaþadým onunla,
Çok canýmý yaksada,
Bu ders;
Vefa borcum büyüktür hocama.

Yer; Adana Malazgit ilköðretim okulu
Sabah 8 civarý,
Veda konuþmasý ile;
Daðladý yüreðimizi.
Oluk oluk akýyordu yaþlar;
Gözlerimizden.
Bir türlü kopamýyorduk,
Öðretmenimizden,
Sonra;
Bindi beyaz güvercin arabasýna,
Gazladý…
Biz adeta salya sümük aðlayarak,
Koþmuþtuk ardýndan,
Sonra dayanamayýp feryadýmýza,
Durdu!..
Baktým; o da aðlýyordu,
Yanýmýza gelip,
Gözleri dolu dolu sesi titreyerek…
Haydi çocuklar!..
Yeter dönün artýk deðiþi;
Hiç çýkmýyor aklýmdan.

O kim mi?
Adý Ayþe soyadý TÜRKEÞ,
Namý diðer erkek AYÞE,
Böyle derlerdi ona,
Hoþuma giderdi benimde,
Çünkü mertti ve sertti;
Haksýzlýða ve zulme setti.
Bir o kadar da þefkatliydi,
Adlarý öðrenci olan;
Çocuklarýna.

Bizimse canýmýzdý kanýmýzdý,
Ayþe öðretmenimizdi,
Öylede kalacak;
Yüreklerimizde.

Ali Aþkýn KURT