Betonlaşmış şehir hayatında,
Gözlerimiz yeşile hasret,
Suni çimler olsa da tesellimiz,
Onlar da suya hasret…
Kurak bir yaz günü,
Temmuzun yirmi dokuzunda,
Piknik adı altında,
Kaçıyoruz bir günlüğüne şehirden,
Sığınmak için doğaya,
Gidiyoruz Uludağ’ın Kocayaylay’a.
Yeşil duvaklı bir Gelin,
Hadi durmayın diyor gelin,
Gözlerimiz yeşile doyuyor,
Unutuyoruz kendimizi bu güzeliklerde…
Çam ağaçları var kocaman kocaman,
Asırlık Çınarlar tarihe damgasını vuran…
Hava hafif esintili,
Çam kokusu meltemini çekiyoruz içimize,
Sanki yeniden doğuyor, yeniden geliyoruz kendimize,
Hepimizin yüzü gülüyor,
Yüreklerimizde bir çocuğun masumiyeti…
Çay, yemek, sohbet derken,
Vakit çok çabuk geçiyor,
Dönüşte herkesin yüzü asık,
Ayrılmak zor geliyor bu güzel yerden…
Coşkunun ve mutluluğun kaynağı,
Uludağ da bir gün, bin yıla bedel…

Yılmaz Çelik