"DÜŞÜNE KOY BENİ"

Vedasız gidişin yaktı beni,
Vefasız gidişin gibi.

Hadi git şimdi.
Gittiğin yerlerde caddeler ıslak mı ?
Akan gözyaşları ile sulanır mı tabiat,
Zincirleme sevdalardan yaralı mı sevdalılar.

Ve sen...!
Asılsız, yakışıksız sevdalar mı yapıştı yakana,
Yoksa sığındın mı kör zalim kara yalana.
Mehtabında düşüne koy beni...

Parıltılı bi o kadar da rengarenk,
Pazarda biten aşkın hatırına,
Düşünekoy beni...

Eylül sabahında meltem esen rüzgar,
Okşadı mı saçlarını.
Yağan kar’ın ardından doğan güneş, ısıttı mı içini.
Yar diye bir can baktı mı göz bebeklerine,
Kokladığın gülün dalına konan bülbülün sesi, düştü mü kulağına.
Vedasız gidişlerin ardından,
Düşüne koy beni...

Her bekleyiş, yeni bir umuda davet.
Yıkılan umutları dik tutma sevinci
Gecenin korkutuculuna ağır darbedir.
Hayaller sığdırılır uçan her kelebeğin kanadına,
Ve özgür bırakılan bütün martılar adına,
Düşüne koy beni

Ellerim seni soruyor hani nerde.
Gözlerim ağlıyor seni gördüğüm yerde,
Kalbe sual olunmaz, yanar gündüz gece
Sana ağladığım sabahsız gecelerde,
Düşünekoy beni...

Aşka engel olurmuş gurur dedikleri şey,
Ki ben sana gelirken çiğnerdim onu,
Çünkü yollarına sermişim, kazarken kuyumu.
Ayaklar altına alınan gururun payına,
Düşüne koy beni...

Giderken azraile selamımı söylersin,
Buralara kadar zahmet etmesin,
Ben onu hergün öldürüyorum dersin.

Bir gün gelir baş ucuma çökersin,
Belki kırmızı bir gül dikersin,
Bembeyaz yakasız gömlek içinde,
Toprağa koy beni...

İşte o anda. aklına,

ÖLÜMM ÖLÜMM GELSİN GÜLÜM...

FACİA
25 11 2008
DENİZLİ-ÇINAR
HARUN İNAN