Sevgiyi dolu dolu yaşayanın yüreği hep heyecanlıdır...ürperti içindedir...bir şeyler yapmak ister...umuda, güzelliklere uçmak ister... güzel bir şeyler yapmak ister...Onun kalbi, "ben" duygularından arınmışır...Onlar diye düşünür...Yaptığı iyilikleri "biz" diye ifade eder...gerekirse...aslında sevgi elçisi, bilinmeyen bir meçhuldür...Acı çekenin yanında, mağdurun arkasında, terkedilmişlerin kalbindedir...fakat onu göremezsiniz..erdemleri gölge gibi izler, fakat o kadar benliği erimiştir ki mütevazı potasında, gölgeyi görmek olasıdır, lakin o latif bir obje gibidir...etkisini hisseder, kendine dokunamazsınız... İşte bu yüreklerin içinde ak güvercinler...minik serçeler vardır...iyilik yapmak için kanat çırptıklarında, bu yürekler çırpınır... çırpınır...sevginin elçileri derler bunlara...gitmeleri gerekir biryerlere...kanat çırpmaları gerekir evrene... onlara dünyanın...insanlığın ihtiyacı vardır...bu yüzden özgür kalmalıdırlar...Umuda kanat çırpmaları için...
Şiirinizi okuduğumda bunları düşündüm, sözcükleriniz bana bunları fııldadı...yanılmşsam da zararı olmaz sanırım bu ifadelerin...Yebriklerimi gönderiyorum...Entellektüel.