“yağmur zamansız yağdı
ne toprağım tavındaydı
ne de ben…………..”

bu şehirle ne zaman yüzleşsem
zemheriye dem vurur saatlerim
yasaklara boyanır
şehrin bütün sokakları
azrailin kisvetindedir
gördüğüm her şey

hayat soyutlar kendini benden
azalarak artan aratarak azalan
hiç bilmediğim
bir duygunun rahminde
inzivaya çekilir
sana ait olan bütün uzuvlarım

kaderim
yine muştusunu vurur
tam anlımın ortasına
yine yalnızlık
ve yine sen
çölde bir serap olursun
her bir lahzamın boynunda asılıdır
bin yıl ağırlığında
senli her bir yılın madalyonu
……………. yüküm ağır
……………….yorgunum

……bu böyle gitmemeli

……….sessiz yolculuk


sahte ışıkların hükmünde
bu şehirde adımladığın son yolum
yolun sonu belli

ilk gördüğüm yerde
ilk gördüğüm göze odaklanır gözlerim
yağmur yine
zamansız yağdı
ne toprağım tavındaydı
ne de ben…………..

elimde hayatın
bana kesmiş olduğu
maliyet faturam
melankolik durakda
beni son durağıma götürecek meleği
son kozumu oynamak için bekliyorum




seni düşünmek güzel


.......ELVEDA…..